خاخا

 گیاهان به شرح زیر را از بیابان بدست می آوریم سپسدر جای خنک خشک کرده و آسیاب  می کنیم .......

آویشن- زیره- رازیانه- هل- هلیله- کندر تلخ- گل بابونه -نبات- زنیان- سربرنجاس- درمه- تغنک- پونه 


 

نوشته شده توسط سامان در پنجشنبه دوم خرداد 1392 ساعت 16:12 موضوع | لینک ثابت


بابونه

بابونه گياهي است دائمي و كوچك به ارتفاع تقريبا 30 سانتيمتر داراي بوئي معطر كه در چمنزارها و اراضي شني مي رويد. ساقه آن برنگ سبز مايل به سفيد، برگهاي آن كوچك متناوب و داراي بريدگيهاي باريك و نامنظم و پوشيده از كرك است...

گلهاي آن مجتمع در يك طبق كه بطور منفدر در انتهاي ساقه گل دهنده در تابستان ظاهر مي شود . در هر طبق گلهاي سفيد در اطراف و گلهاي زرد در قسمت وسط قرار دارند .

 تركيبات شيميايي:

 گلهاي بابونه داراي اسانس روغني آنته مين ( Anthemine) تانن ، فيتوسترول و همچنين ماده اي تلخ بنام اسيد آنته ميك Anthemique Acid مي باشد .

 خواص داروئي:

بابونه از نظر طب قديم ايران گرم و خشك است و از تقويت كننده هاي تلخ بحساب مي آيد . جالينوس حكيم آنرا براي درمان تب و لرزهاي نوبه اي بكار مي برد .

1) يكي از مهمترين خواص بابونه درمان زخم معده و ورم معده است و اين گياه بآساني اين مرض را درمان مي كند و آنهائيكه سالهاست با اين مرض دست بگريبان هستند و از قرص هاي مختلف گران قيمت نظير Lozac و Zantac و غيره استفاده مي كنند مي توانند با استفاده از بابونه خرج داروي خود را پس انداز كنند و همچنين سلامتي خود را بازيابند .

براي درمان زخم معده يك ليوان چاي غليظ بابونه درست كنيد (4 قاشق چايخوري بابونه در يك ليوان آبجوش و يا چهار تا چاي كيسه اي بابونه در يك قاشق ليوان آب جوش) و صبح ناشتا هستيد اين ليوان چاي را بنوشيد و سپس در رختخواب به پشت دراز بكشيد و بعد از چهار دقيقه بخوابيد و البته بعد از يك ربع ساعت مي توانيد صبحانه خود را ميل كنيد. اين عمل را بمدت دو هفته ادامه دهيد تا زخم و ورم معده بكلي شفا يابد.

2) بابونه اعصاب و قواي جنسي را تقويت ميكند .

3) بابونه مقوي مغز است .

4) بابونه ادرار آور و قاعده آور است .

5) اين گياه ترشح شير را در مادران شير ده افزايش مي دهد .

6) درمان كننده سردرد و ميگرن است .

7) استفاده از بابونه سنگ مثانه را خرد و دفع مي كند .

8) اگر كسي قطره قطره ادرار مي كند به او چاي بابونه دهيد تا درمان شود .

9) بابونه درمان كننده كمي ترشحات عادت ماهيانه است .

10) براي درمان چشم درد ، بابونه را در سركه ريخته و بخور دهيد .

11) براي تسكين دردهاي عضلاني چاي بابونه بنوشيد .

12) جويدن بابونه براي التيام زخم هاي درمان مفيد است .

13) خوردن 5 گرم ريشه بابونه با سركه رقيق محرك نيروي جنسي است. (ريشه بابونه گرم تر و خشك تر از گل بابونه است)

14) بابونه تب بر و تسكين دهنده درد است .

15) بابونه تقويت كننده معده است .

16) براي تسكين درد در هنگام دندان درآوردن بچه ها ، به آنها چاي بابونه بدهيد .

17) براي رفع بيخوابي و داشتن يك خواب آرام و راحت ، كافي است ده دقيقه قبل از اينكه به رختخواب برويد يك فنجان چاي بابونه بنوشيد .

18) بابونه درمان كننده بي اشتهايي است .

19) بابونه براي رفع ورم روده موثر است .

20) چاي بابونه درمان كننده كم خوني است .

21) از بابونه براي رفع كرم معده و روده استفاده كنيد .

22) بابونه تسكين دهنده دردهاي عادت ماهيانه است .

23) بابونه براي رفع زردي مفيد است .

24) حمام بابونه اثر نيرو دهنده دارد . براي اين منظور چند قطره اسانس بابونه را در وان حمام ريخته مدت يكربع ساعت در آن دراز بكشيد .

25) براي تسكين درد ، چند قطره اسانس بابونه را با يك قاشق روغن بادام مخلوط كرده و روي محل هاي دردناك بماليد درد را تخفيف مي دهد .

26) اسانس بابونه مخلوط با روغن بادام براي رفع ناراحتي هاي پوستي نظير اگزما ، كهير و خارش مفيد است .

27) براي رفع گوش درد و سنگيني گوش ، يك قطره روغن بابونه را در گوش بچكانيد .

28) اسانس بابونه چون اثر قي آور درد در مورد مسموميت هاي غذايي مصرف مي شود .

29) روغن بابونه را براي از بين بردن كمردرد ، درد مفاصل و نقرس روي محل درد بماليد .

30) با چاي بابونه اگر موهاي بلوند را بشوئيد آنها را روشن تر و شفاف تر مي كند .

31) آنهائيكه يائسه شده اند بهتر است همه روزه چاي بابونه بنوشند زيرا اختلالات يائسگي را برطرف مي كند .

32)بابونه ضد آلرژي است.


 

نوشته شده توسط سامان در پنجشنبه دوم خرداد 1392 ساعت 16:11 موضوع | لینک ثابت


سربرنجاس

نام‌های دیگر آن: بلنجاسف، سویلا، علف جگن و بشنیز می‌باشد.

۱. طبع آن خیلی گرم و خشک است.

۲. جهت کم خونی و ضعف عمومی بدن ۳۰ گرم برنجاسف، ۵ گرم پوست لیموترش، ۳ گرم پوست درخت دارچین را با ۵/۱ لیتر الکل طبی ۴۰ درجه در یک شیشه ریخته و در آن‌را محکم بسته به مدت ۱۴ -۲۱ روز در آفتاب گرم تابستان بگذارید و هر روز شیشه را تکان دهید سپس صاف نموده هر بار بین ۵ – ۱۰ قطره با کمی شکر مخلوط کرده روزی ۳ بار بنوشند.

۳. جهت تشنج و اختلالات عصبی ۳۰ گرم جو را در ۲۰۰ سی‌سی آب جوشانده صاف نموده سپس با ۴ گرم پودر ریشه برنجاسف شب قبل از خواب بنوشند.

۴. جهت تسکین‌درد نقرس و رماتیسم۲۰ گرم برگ وگل‌برنجاسف را در وان حمام ریخته سپس بمدت۲۰ دقیقه درآب گرم آن استراحت‌کنند.

۵. جهت بیماری داءالرقص از دمکرده این گیاه می‌توان استفاده کرد.

۶. برای پوست‌های آلرژی زا و صدمه دیده از کرم برنجاسف می‌توان استفاده کرد.

۷. جهت درد مفاصل مانند شماره ۴ استفاده شود.

۸. مصرف زیاد برنجاسف ممکن است مسمومیت ایجاد کند.

۹. برای پیچ‌خوردگی و رگ به رگ شدن برگ برنجاسف را کوبیده به صورت ضماد در محل درد بگذارید و هر ۸ ساعت تعویض گردد و یا برگ برنجاسف را در سرکه خیسانده سپس در محل درد بگذارید.

۱۰. کرم و صابون برنجاسف از چین و چروک پوست جلوگیری می‌کند.

۱۱. جهت نرم و لطیف شدن پوست دست و صورت ۱۵ گرم گل و برگ برنجاسف را با ۱۵ گرم گل خطمی در یک لیتر آب خیسانده سپس ۱۵ دقیقه جوشانده صاف نموده دست و صورت را با این محلول بشویند.

۱۲. جهت سنگ مثانه ۲۰ گرم برنجاسف را در یک لیتر آب‌جوش ۱۵ دقیقه دم‌کرده هر ۴ ساعت یک لیوان به مدت ۳ روز بنوشند.

۱۳. برای تقویت دستگاه هاضمه و اشتها بعد از هر غذا یک فنجان از دمکرده برنجاسف به مدت ۷ روز بنوشند.

۱۴. جهت درمان اختلالات قاعدگی ۲ گرم برنجاسف را در ۱۰۰ سی‌سی آب‌جوش ۲۰ دقیقه دم‌کرده یک هفته بعد از پاک شدن به مدت ۱۰ روز، روزی ۳ فنجان بنوشند.

۱۵. کسانی‌ که بیش از حد عرق می‌کنند از دمکرده برنجاسف استفاده نمایند.

۱۶. برای رفع خستگی و افسردگی از دمکرده برنجاسف استفاده شود.

۱۷. جهت درمان گلودرد ۱۵ گرم برنجاسف را در یک لیتر آب دم‌کرده بنوشند و با جوشانده آن غرغره کنند.

۱۸. جهت شستشوی زخم و جراحت ۳۰ گرم تخم برنجاسف را در یک لیتر آب سرد ریخته سپس حرارت دهید تا به جوش آید ۲۰ دقیقه دم‌کرده صاف نموده یک قاشق مرباخوری نمک به آن اضافه کرده صبح و شب کمپرس کنید.

۱۹. برای دفع کرم ۳۰ گرم برنجاسف را در یک لیتر آب‌جوش ۲۰ دقیقه دم‌کرده سپس صبح و ظهر و شب قبل از غذا یک فنجان بنوشید.

۲۰. جهت بازشدن قاعدگی ۱۰۰ گرم برنجاسف را در ۴ لیتر آب جوشانده سپس در آب بنشینند.

۲۱. جهت دفع سنگ کلیه ۲۰ گرم برنجاسف را در یک لیتر آب‌جوش دم‌کرده هر ۴ ساعت یک لیوان به مدت ۳ روز بنوشند.

۲۲. جهت سردرد ضماد برنجاسف را روی سر بگذارید.

۲۳. جهت تسکین‌ آسم۲ گرم برنجاسف را در۲۰۰ سی‌سی آب‌جوش۱۰ دقیقه دم‌کرده صاف‌نموده بنوشند و از برگ آن مانندسیگار دود‌کنند.

۲۴. برای تقویت قوای فکری ضماد برنجاسف را بر سر بگذارند.

۲۵. برای کشتن اقسام کرم‌های معده ۲۰ گرم گل زرد برنجاسف را آسیاب نموده با ۲۰۰ گرم عسل مخلوط نموده روزی ۲ قاشق مرباخوری میل کنند.

۲۶. جهت درمان صرع ۲۰ گرم گرد ریشه برنجاسف را با ۱۰۰ گرم عسل مخلوط نموده روزی ۳ قاشق مرباخوری میل کنند.

۲۷. جهت تسکین درد و ناراحتی‌های قاعدگی ۱۵ گرم برنجاسف، ۱۵ گرم کیسه کشیش را در یک لیتر آب ۲۰ دقیقه دم‌کرده ۳ روز مانده به شروع قاعدگی روزی ۳ فنجان بنوشند.

۲۸. جهت از بین بردن گرگرفتگی و کم شدن عرق شبانه در دوران یائسگی ۵ گرم مریم گلی، ۵ گرم برنجاسف را در ۵۰۰ سی‌سی آب‌جوش ۱۰ دقیقه دم‌کرده روزی ۳ فنجان بنوشند.

۲۹. جهت التهاب مهبل (واژن) با جوشانده این گیاه بشوئید.

۳۰. دمکرده برنجاسف ضد اسهال می‌باشد.

۳۱. کسانی که شاش بند شده‌اند ۱۰ گرم برنجاسف را در ۵۰۰ سی‌سی آب‌جوش ۱۰ دقیقه دم‌کرده در ۴ نوبت در طی روز بنوشند. سپس ۱۰۰ گرم برنجاسف را در ۴ لیتر آب جوشانده در آن بنشینند و ضماد آن را زیر شکم بگذارند.

۳۲. هنگام خوردن برنجاسف از غذاهای بدون چربی استفاده شود.

۳۳. جهت رفع درد سینه ضماد آن را بر روی سینه بگذارید.

۳۴. جهت رفع زکام با دمکرده برنجاسف استنشاق کنید.

۳۵. جهت خشک‌‌کردن زخم و جراحت گرد خشک‌شده این گیاه را بپاشید.

۳۶. برنجاسف برای کلیه مضر است با انیسون خورده شود.


 

نوشته شده توسط سامان در پنجشنبه دوم خرداد 1392 ساعت 15:14 موضوع | لینک ثابت


رازیانه

رازیانه یک گیاه دارویی است که طبع گرم و خشکی دارد. در طب سنتی ایران، از آن به گیاه ضدبلغم و صفرا یاد می‌شود. چون گیاه بسیار گرمی است. اگر بخواهید از خاصیت مسهل بودن آن بهره‌مند شوید، باید آن را با ماده‌ای مصرف کنید که حرارت گیاه را کم کند و بهترین گزینه ما برای همراهی با آن سکنجبین و عسل است.
قسمت‌های مورد استفاده این گیاه عبارتند از: بذر، برگ و ریشه. مقدار مصرف روزانه رازیانه، به طور متوسط حداکثر 5 گرم یا یک تا سه استکان عرق آن توصیه می‌شود و برای اینکه نتیجه درمان مشخص شود و گیاه خواص درمانی خود را به جای بگذارد، حداکثر 40 روز زمان نیاز دارد.
در دوران بارداری و شیردهی، مصرف این گیاه ضرری به همراه ندارد و داروخانه‌های گیاهی ایران به شکل‌های مختلف (مثل قطره آنتی‌میگرن، شربت توسیان، شربت تیسیان، پودر ژنرال تونیک، قطره سنکول، سنالین، منتازین و لوسیون تقویت موی سنیره) موجود هستند که داخل تمام این محصولات رازیانه وجود دارد.


 

نوشته شده توسط سامان در پنجشنبه دوم خرداد 1392 ساعت 15:8 موضوع | لینک ثابت


هليله

1. طبع آن سرد و خشك است.
2. تقويت كننده حافظه مي‌باشد روزي يك عدد مصرف شود.
3. براي تقويت بينايي روزي يك عدد ميل شود.
4. براي درمان جذام مفيد مي‌باشد.
5. تقويت معده مي‌باشد.
6. ضد سودا مي‌باشد.
7. براي جلوگيري از سفيدشدن مو به مدت يك سال روزي يك عدد كوبيده با كمي آب ميل شود يا اين كه روزي يك عدد داخل دهان گذاشته بمكيد.
8. براي رفع سوءهاضمه هر شب يك عدد ميل شود.
9. براي درمان بواسير و يبوست شب قبل از خواب يك كپسول از پودر آن ميل شود.
10. مصرف زياد آن باعث زردي چهره و تورم غدد لنفاوي مي‌گردد.
11. براي رفع سوءهاضمه به مدت چهل شب هر شب يك عدد هليله سياه ميل شود.
12. براي تقويت نيروي جنسي: كندر، پوست هليله، بلوط و مغز قرص كمر همه را ساييده با زرده تخم‌مرغ مخلوط كرده سپس بر روي يك پارچه آب نديده بريزيد به پشت و كمر ببنديد و بگذاريد به مدت 3 روز به همين حال بماند.
13. براي درمان ماليخوليا 20 روز هر روز يك عدد هليله سياه ميل شود.
14. هليله سياه براي سردردهاي ناشي از صفرا نيز مفيد مي‌باشد هر شب يك گرم ميل شود.
15. براي سردردهاي كهنه هليه سياه 20 گرم و زعفران يك گرم را خوب ساييده در روغن كنجد مخلوط نموده به شقيقه‌ها و فرق سر بمالند.
16. براي تقويت نور چشم چهل شب هر شب 2 گرم هليله سياه با يك ليوان آب هويج ميل شود.
17. براي جمع شدن پوست يك قاشق چايخوري پودر هليله سياه را در 30 سي‌سي گلاب حل كرده حدود يك ساعت بگذاريد بماند سپس خوب هم بزنيد صاف نموده به پوست بماليد.
18. براي برطرف كردن سياهي دور چشم هليله سياه را با كف دريا مخلوط كرده با گلاب به صورت خمير در آورده ابتدا پوست دور چشم را با صابون شسته سپس خمير را اطراف چشم به مدت 15 دقيقه بگذاريد.
19. هليله زرد و سياه، كمي سنا، كمي كشمش سرخ را مخلوط كرده سپس هر روز صبح يك قاشق كوچك چايخوري بخوريد، اين فرمول براي امراضي چون لكه‌هاي سفيد بدن، برص، جذام، ديوانگي، فلج و لقوه خوب است.


 

نوشته شده توسط سامان در پنجشنبه بیست و چهارم فروردین 1391 ساعت 1:54 موضوع | لینک ثابت


آویشن

 

آویشن (در انگلیسی Thymus vulgaris) یکی از شناخته شده ترین گیاهان دارویی در طب سنتی ایران و اروپا، آویشن است. این گیاه علفی و معطر ، دارای خواص دارویی بسیاری است. از آویشن در صنایع غذایی، دارویی، بهداشتی و آرایشی استفاده متنوعی می‌شود. قسمت‌های دارویی این گیاه، سرشاخه‌های آن و برگ خشک شده آن است. در طب سنتی از این گیاه به عنوان ضد اسپاسم، درمان سیاه سرفه، برونشیت، عفونت ریه، سرماخوردگی، آنفلوآنزا و برای درمان نفخ و گرفتگی‌های عضلانی استفاده می‌شود. استفاده امروزی و ثابت شده گیاه آویشن برای درمان آسم، سرفه‌های خشک مکرر، آمفیزم و برونشیت است. چای دم کرده آن را نیز برای درمان عفونت گوش میانی، نفخ و تهوع استفاده می‌کنند، عصاره آویشن حاوی ماده‌ای به نام «تیمول»است که برای بیماری آسم مفید است. حمام آویشن برای مبتلایان به دردهای عضلانی، مفصلی و روماتیسمی مفید است. ضماد آویشن برای نیش و گزیدگی حشرات موثر است .در حاملگی مصرف این گیاه ممنوع است اما در دوران شیردهی منعی ندارد. برای مصرف این گیاه، ۱ تا ۴ گرم پودر خشک گیاه را در یک لیوان آب جوش دم کرده (به مدت ۲۰ دقیقه) پس از صاف کردن، شیرین کرده و ۳ بار در روز مصرف کنید. در التهاب حنجره و لوزه‌ها و برای درمان آفت به صورت غرغره کردن می‌تواند استفاده شود. برای این منظور، یک استکان از پودر گیاه را در چهار استکان آب جوش آهسته به مدت ۲۰ دقیقه جوشانیده و پس از صاف کردن، برای شست وشوی دهان استفاده کنید. البته، فرآورده‌های دارویی مختلفی از این گیاه ساخته شده و به طور گسترده مورد مصرف بیماران قرار می‌گیرد. از فرآورده‌هایی که به تأیید «نظارت بر امور دارو وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی» رسیده‌است می‌توان «شربت توسیان»، «قطره توسیگل»، «قطره توسیوین»، «قطره تیم آرتا» و «شربت تیمکس» «شربت تیمیان» و«شربت برونکوتیدی» را نام برد. این فرآورده‌ها، همگی ضد سرفه و خلط آور هستند و ایمنی مصرف آنها در دوران شیردهی و بارداری به اثبات نرسیده‌است.

آویشَن (thymusvulgris) گیاهی دارویی است از تیره نعنا. درخت چه‌ای کوتاه و پر شاخه‌است که برگهای نازک و متقابل دارد .دارای گل‌هایی سفید و چتری و منفرد است. گونه‌های مختلفی از آن در کوهستان‌های ایران میروید و نام‌های گوناگونی دارد. از جمله در همدان به آن آزربه و در کوخرد هرمزگان به آن اَوشُه می‌گویند.

خواص دارویی:

ضد عفونی کننده، هاضم غذا، ضد سرفه، ضد بو، ضد تشنج، چاشنی غذا.جوشاندهٔ این گیاه در درمان پیچش روده و اسهال موثر است. آویشن عامل تصفیه کننده خوبی بوده و در درمان بیخوابی و امراض جهاز هاضمه مفید است. اگر ۵ تا ۱۰ گرم اویشن را در یک لیتر ابجوش دم کرده و با کمی عسل به بیماران مبتلا به تنگی نفس و کلیه و مثانه و درد مفاصل و سیاتیک و خونریزیهای رحم و ترشحات غیر طبیعی زنان بدهید در دفع بیماری انها موثر واقع خواهد شد. آویشن ضد تشنج وضد صرع و ضد نفخ هم است و برای تقویت بینایی و معده مفید است. برای جلوگیری از ریزش مو ۲۰ گرم اویشن را در یک لیتر اب جوشانده ان را هرچند روز یک بار به سر بمالید. ضمنا در خوردن اویشن نباید زیاده روی کرد زیرا باعث بروز البومین در ادرار میشود مواد مؤثره آویشن باغی خلط آور بوده و برای معالجه سرفه مورد استفاده قرار میگیرد. از تنتور و عصاره‌های الکلی پیکررویشی این گیاه برای معالجه سرفه، گلودرد، برونشیت و آسم استفاده فراوان میشود.


 

نوشته شده توسط سامان در پنجشنبه بیست و چهارم فروردین 1391 ساعت 1:46 موضوع | لینک ثابت


زیره

زیره گیاهی است علفی که ارتفاع آن به 40 سانتی‌متر می‌رسد. این گیاه انواع مختلفی شامل زیره سبز، سیاه و کوهی دارد.

 میوه بیضی شکل این گیاه که بوی مطبوعی نیز دارد، به عنوان طعم‌دهنده غذاهای مختلف و انواع شیرینی‌ها و نان‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد. بعضی‌ها آن را به صورت درسته یا پودر شده روی میوه یا پنیر ریخته و میل می‌کنند که البته این زیره معمولا از نوع سیاه است.
زیره سبز و سیاه هر دو طبیعتی خیلی گرم و خشک دارند. زیره سرشار از ویتامین‌های
B1، B2، B3، B9، C، E ، K و همچنین املاح معدنی مختلف مانند کلسیم، آهن، منیزیم، فسفر، پتاسیم و سدیم است.

 خواص درمانی
- زیره از هر نوعی که باشد، تقویت‌کننده و نیرودهنده بدن بوده و این خاصیت با مخلوط‌شدن با عسل افزایش می‌یابد.
- زیره در درمان اختلالات گوارشی، ضعف عملکرد دستگاه گوارش، نفخ، بلع، دل‌پیچه‌کودکان و ترش‌کردن معده مؤثر است. در واقع مصرف آن باعث تقویت معده می‌شود. درضمن زیره قابض هم است.
- زیره خاصیت ادرارآوری دارد و همچنین تعریق بدن را بیشتر می‌کند.
- مصرف زیره برای ازدیاد شیر بانوان شیرده و همچنین باز کردن قاعدگی زنان جوان مفید است.
- اگر از ضعف اعصاب در رنج هستید،‌ زیره مصرف کنید. می‌گویند زیره خاصیت ضدتشنجی هم دارد.
- بعضی‌ها توصیه می‌کنند برای برطرف کردن سکسکه زیره بخورید.
- به‌رغم تمام خواصی که زیره دارد اما باید توجه داشته باشید که در مصرف آن زیاده‌روی نکنید زیرا رنگ رخسار را زرد می‌کند.


 

نوشته شده توسط سامان در پنجشنبه بیست و چهارم فروردین 1391 ساعت 1:46 موضوع | لینک ثابت


هل

 

هل گیاهی است كه در مناطق حاره و گرم می روید . وطن آن هندوستان می باشد و حدود 80 درصد هل مصرفی دنیا از هندوستان تامین می شود. نام علمی این گیاه Elettaria cardamomum است. میوه ی هل، بیضی شكل و به رنگ های زرد، سبز یا سیاه است. دانه های معطر و مطبوعی به رنگ قهوه ای در میوه ی آن وجود دارد كه به عنوان ادویه و برای خوشبو كردن نوشیدنی ها و غذاها به مصرف می رسد. عطر خوش و اثر گرمابخش و اشتهاآور هل، این دانه را به یكی از بهترین طعم دهنده ها برای انواع نوشیدنی، دسر و شیرینی تبدیل می سازد. در هندوستان، خاورمیانه، اروپا و آمریكای لاتین، این ادویه روغنی برای تهیه انواع نان ، كیك و شیرینی ها و همچنین چای و قهوه به كار می رود. در بسیاری از شیرینی ها و دسرهای سنتی ایرانی نیز از هل كوبیده یا آسیاب شده استفاده می شود.

 

خواص درمانی:

هل از نظر طب قدیم ایران گرم و خشك است. جویدن دانه های هل پس از صرف غذا ضمن كمك به هضم و گوارش بهتر غذا، می تواند بوی نامطبوع دهان(مثل بوی سیر و پیاز) را نیز خنثی كند. دانه های هل خواص گرمابخشی داشته و معده و روده ها را تقویت می كنند. هل اشتها را تحریك می كند و عمل هضم غذا را بهبود می بخشد. نوشیدن دم كرده ی داغ آن موجب تسكین كولیت، سوءهاضمه، باد نفخ، حالت تهوع و بی حالی شده و مانع ترشح زیاد اسید معده می شود. یكی از خواص ویژه و بسیار ارزشمند هل، جلوگیری از تشكیل خلط در گلو است. از این رو می توان آن را به محصولات لبنی و پودینگ ها افزود تا اثر شیر را كه موجب تشكیل خلط در گلو می شود خنثی كرده و به هضم آن نیز كمك كند. دانه های هل خاصیت داروی اكسپكتورانت را دارد و سینوس ها و برونش ها، بینی و سینه را از خلط و ترشحات اضافی پاك می كنند.

هل چنان كه ذكر شد خواص گرمابخش و انرژی زا دارد از این رو به بهبود روحیه و بازیابی انرژی و توان از دست رفته كمك می كند، اضطراب و نگرانی را كاهش می دهد و در رفع افسردگی موثر است. هل همچنین كلیه ها را تقویت می كند و گفته می شود برای درمان شب ادراری كودكان مفید است.

 

دیگر خواص هل عبارتند از:

- تقویت كنده قلب است.

- بادشكن بوده و گاز معده و روده را از بدن خارج می سازد.

- تقویت كننده بدن است.

- ادرار آور است.

- قاعدگی را باز می کند.

- زخم های دهان را برطرف می كند، بدین منظور دم كرده هل را در دهان قرقره كنید.

- خوشبو كننده دهان است.

- برای تسكین درد گوش ، گرد هل را در گوش بریزید.

- تب را پایین می آورد.

- معالج سرماخوردگی است.

- برای تسكین درد روماتیسم مفید است.

- ضد مسمومیت است.

- برای رفع بیماری های چشم مفید است.

 

تهیه دم کرده هل:

مقدار 30 گرم هل کوبیده را در یک لیتر آب جوش ریخته و بگذارید به مدت 10 دقیقه دم بکشد. سپس آن را صاف کرده و بنوشید. هل را همچنین می توان موقع دم کردن چای، به آن اضافه کرد.

تهیه یک دم کرده دارویی با هل:

برای تهیه یك دم کرده ی گیاهی معطر و آرام بخش و خوش طعم، 4 عدد دانه هل را همراه با 4 عدد دانه فلفل سیاه، 4عدد دانه میخك، یك قطعه دارچین نكوبیده و چند حلقه نازك زنجبیل تازه در 600 میلی لیتر آب بریزید. آن را به مدت نیم ساعت روی حرارت ملایم قرار دهید، اما مواظب باشید نجوشد.

دم کرده را صاف كنید و به صورت داغ همراه با كمی شیر یا عسل بنوشید.

نوشیدن این دم کرده دو بار در روز، درمانی فوق العاده برای سرفه و سرماخوردگی است.

مضرات مصرف زیاد هل:

مصرف زیاد هل برای روده ها مضر است. برای رفع این مشکل، آن را باید با کتیرا خورد


 

نوشته شده توسط سامان در چهارشنبه بیست و سوم فروردین 1391 ساعت 16:7 موضوع | لینک ثابت


نبات

نبات از محلول اشباع قند ساکارز یا همان شکر در آب به وجود می آید که طی یک مکانیزم فیزیکی تابع زمان و دما، متبلور شده و به صورت کریستال های زیبا شکل می گیرد. از خصوصیات نبات می توان به "گرم بودن" آن اشاره نمود که استفاده از آن در درمان سردی مزاج ریشه در سنت ایران زمین دارد، همچنین خاصیت ملین و ضد نفخ بودن آن مشهور است.


 

نوشته شده توسط سامان در چهارشنبه بیست و سوم فروردین 1391 ساعت 16:6 موضوع | لینک ثابت


کندر

کُندُر (Olibanum) گیاهی دارویی است از راسته افراسانان (Sapindales) که از شیره آن هم به عنوان خوشبو کننده استفاده می‌شود. شیره کندر را معمولاً با اسپند دانه می‌سوزانند. نام علمی این گیاه Boswellia thurifera یا B. sacra و همچنین B. carterii است. طعم این عصاره بسیار تلخ است. در استان فارس به درختی که کندر از آن به دست می‌آید بَنه می‌گویند.

کاربردهای پزشکی و دارویی

میوهٔ این گیاه را(که پوسته‌ای چرب دارد و به اندازهٔ یک نخود است)خام می‌خورند. همچنین کندر نیز پس از جوشاندن به ماده‌ای به نام سقز تبدیل می‌شود که مانند آدامس حالت ارتجاعی دارد، با این تفاوت که سقز بعد از فرو دادن هضم می‌شود. کندر را نیز برای تقویت حافظه می‌خورند.

 خواص کندر

اگر کندر را با آب سرد بخورید، اسهال را بند و استفراغ را قطع می‌کند و یکی از مهم‌ترین خواص بسیار مفید و جالب توجه آن، تقویت حافظه و مرتفع‌کننده فراموشی و ضعف حافظه‌است که به راستی تاثیر بسزایی دارد. جویدن کندر مانند آدامس لثه را محکم می‌کند و بوی دهان را می‌زداید و روایت شده برای قطع ادرار و بلغم می‌توانید از آن مصرف کنید. مصرف کندر بویژه در زنان باردار و تأثیر آن روی حافظه نوزاد از قدیم الایام مورد تأکید بوده‌است. با توجه به تحقیقاتی که روی بیش از ۱۰۰ نفر از مادرانی که قبل از زایمان به مدت طولانی (۳ الی ۴ ماه) از کندر استفاده کرده‌اند معلوم شد که مصرف بیش از حد آن موجب بیش‌فعالی کودکان آنها شده اما مادرانی که به مدت یک ماه یا کمتر از کندر استفاده کرده‌اند کودکانشان بیش‌فعال نشده و همچنین از هوش بالایی برخوردارند. آن را کوبیده و هر روز صبح ناشتا یک قاشق مربا خوری از آن‌را در یک استکان آب حل کرده و مصرف کنید. می‌توانید آن را در دهان گذاشته و به صورت آدامس از آن استفاده کنید، البته در این حالت کندر کمی تلخ است. از نظر حکمای طب سنتی کندر گرم و خشک است و از نظر خواص آن معتقدند که خشک‌کننده و قابض و بندآورنده خون است، گازها را تحلیل می‌برد و در تقویت حافظه بسیار موثر است، از خونریزی‌های خارجی و خونروی از سینه جلوگیری می‌کند و اگر با صمغ خورده شود برای رفع بدبویی بینی و تنگی نفس و سرفه مزمن رطوبتی موثر است. همچنین اگر با عسل خورده شود برای رفع فراموشی مفید است. اگر تا چند روز هر روز ۳ گرم آن را در آب بخیسانید و ناشتا بخورید برای رفع فراموشی و زیادی بلغم مفید است.


 

نوشته شده توسط سامان در چهارشنبه بیست و سوم فروردین 1391 ساعت 16:4 موضوع | لینک ثابت


زنیان

میوه نوعی گیاه است كه به فارسی «زنیان» و گیاه آن دركتب طب سنتی با نامهای«انیسون بری» و«كمون حبشی»آورده شده و به فرانسویAmmi به انگلیسی Ammiمیوه آن را گویند.گیاهی است از خانواده Umbellifereraeنام علمی آن Trachyspermum ammi l. spragueو مترادف آن carum copticum l. Benth در برخی مدارك aromaticum L از طرف گیاه شناسان مختلف در زمانهای متفاوت نامگذاری شده است.این گیاه را در بلوچستان با نام هندی آن «اجوان»و همچنین «اسپر كای»می شناسند.توجه شود در برخی مدارك طب سنتی برای گیاه بادیان رومی نیز نام زنیان را می برند كه با زنیان كه دراین بخش بحث می شود متفاوت است. گیاه اجوان یكساله است،بلندی آن كمی از زیره سیاه بیشتر و در حدود یك متر ولی از نظر شكل برگ و رنگ گل شبیه زیره سیاه است.ساقه آن پرشاخه است.برگهای آن بریده بریده و نخی شكل می باشد.گلهای آن كوچك سفید است.میوه گیاه كه زنیان نامیده می شود كوچك ،تخم مغری شكل به رنگ زرد تیره می باشد و در سطح میوه 5 خط طولی نازك به رنگ زرد روشن وجود دراد .معطر و بوی عطر تیمول از آن اسشمام می شود.میوه وریشه آن در طب سنتی مورد توجه می باشد.این گیاه بیشتر در مزارع غلات و در پرچینها در نواحی مختلف اروپای مركزی ،در آسیا در هندوستان ،ایران در مناطق شرقی بلوجستان در هودیان و چاه قنبر می روید و نام محلی آن «اجوان»و «اسپر كای»می باشد. از نظر تركیبات شیمیایی زنیان (میوه گیاه)دارای 6-4 درصد برحسب مناطق رویش ،اسانس روغنی فرار است كه در حدود 55-45 درصد ان را تیمول تشكیل می دهد.[G.I.M.P]تیمول اسانس معطر آزربه و سی سنبر است كه در آن بخشها مشخصات و فرمول شیمیایی آن به تفصیل آمده است.ماده ای است ضد عفونی كننده قوی و معروف در طب سنتی ،به علاوه در اسانس زنیان 20-15 درصد سیمن و بقیه آن آلفا-پی نن ،دیپانتنو... است.

خواص و كاربرد

زنیان یا تخم گیاه از نظر طبیعت مانند زیره ها گرم و خشك است واز نظر خواص ضد اسپاسم ،تونیك ،محرك و بادشكن است و معمولا در تهیه مشمعهایی كه بریا تسكین درد به كار می رود داخل می شود.له كرده و كوبیده آن به عنوان داروی استعمال داخلی برای رفع بیماری های معده و كبد و ناراحتی گلو و سرفه و روماتیسم تجویز می شود.زنیان منبع بسیار غنی از تیمول ضد عفونی كننده مكعروف است . در هندوستان از زنیان به عنوان ضد عفونی كننده و برای تقویت معده و همچنین به عناون بادشكن و تونیك و برای قطع اسهال و رفع سو هاضمه و دردهای حاد شكم یا قولنج و معالجه سو تجویز می شود.ازریشه گیاه نیز به عناون مدر و بادشكن به صورت دم كرده مصرف می شود.مقدار خوراك ان درمصرف داخلی مانند زیره سیاه و كمی كمتر ازآن است.باید توجه شود كه اشخاص گرم مزاج یا از آن استفاده نكنند ویا درموارد لزوم به مقدار كم و توام با گیاهان دارویی سرد میل كنند. دو گونه دیگر جنس Ammi در ایران می رویند كه از نظر دارویی در طب سنتی مورد توجه هستند كه به طور مختصر ذكر می شود.


 

نوشته شده توسط سامان در چهارشنبه بیست و سوم فروردین 1391 ساعت 15:56 موضوع | لینک ثابت


درمه

دارای ساقه های سخت و نسبتا چوبی به ارتفاع 20تا 40 سانت می باشد .و گلها را قبل از شکفتن در تیر و مرداد می چینند .در بازار تجارت به آ ن سمن کنترا می گویند . این گیاه بعد از خشک شدن زرد یا قهوه ای می شود . بوی آ ن معطر و طعم آ نها تند و تلخ و بو دا ر است .

اثرات ضد کرم قوی( آسکاریس) - کاهش دهنده قند خو ن - آرام بخش - اشتها آور.

روش استفاده :به صورت پودر شده همراه با عسل10 - 6گرم صبح ناشتا . و به صورت دم کرده

10 - 2 گرم همراه با عسل صبح ناشتا - اطفال4- 2 گرم دمکرده صبح ناشتا.

توجه :بعد از استفاده کرمها یا کاملا می میرند یا به حالت بی حسی در می آیند که برای دفع آنها استفاده از یک مسهل ضروری می باشد.

عوارض جانبی :استفاده بیش از مقدار لازم - اختلال در بینایی - سرگیجه - حالت تهوع وتشنج ادرار به صورت نارنجی در می آید و ایجاد مسمو میت می کند.

منع مصرف برای کودکان زیر دو سال وخانمهای باردار و شیرده.

5 عدد گل تازه یا3 عدد گل خشک را در الکل سفید70 یا90 درصد قرار می دهیم به مدت چهل روز... گل... الکل تنتور به دست می آید.


 

نوشته شده توسط سامان در چهارشنبه بیست و سوم فروردین 1391 ساعت 15:53 موضوع | لینک ثابت


پونه



  نام فارسی: پونه، کوت کوتی، پودنه              

  
گیاهی است علفی پایا دارای ساقه‌ای با ظاهر تقریباً استوانه‌ای به ارتفاع cm15ـ10 که به حالت وحشی در دشت‌های مرطوب و حاشیه جریان‌های آب (حتی داخل آب) می‌روید. برگهای بیضوی و نوک‌تیز با دندانه‌های ظریف و یا عاری از آن دارد. از کلیۀ قسمتهای گیاه بوی قوی استشمام می‌گردد، ولی این بو در پایه‌هائی که در آب زندگی می‌کنند اصولاً وجود ندارد. گلهای آن به صورت دسته‌های فراهم در کناره برگهای طول محور ساقه در ماههای تیر تا مهر ظاهر می‌شود. رنگ گلی روشن یا مایل به بنفش دارد. میوه‌اش 4 فندقه و صاف است. دو نمونه از واریته‌های مهم گیاه پونه عبارتند از Var micranthera benth که ساقه‌ای کوتاه با ظاهر کاملاً مشخص دارد. در بیشتر نقاط ایران بویژه در دامنه‌های البرز شمال و شمال شرقی وبه وفور در یاسوج انشار دارد


خواص درمانی و دارویی:

دارای اثر بادشکن، محلل، صفرابر، خلط‌آور، ضد نزله و ضد عفونی‌کننده است. در طب علوم از آن اختصاصاً برای رفع سیاه‌سرفه، آسم، هیستری، نفخ، نقرس و به عنوان قاعده‌آور استفاده بعمل می‌آید. Dr. H. Leclerc از آن نتایج خوبی در رفع نزله و ناراحتی‌های ناشی از گریپ به دست آورد و مشاهده کرد که با مصرف آن، سرفه آرام می‌شود و خروج اخلاط تسهیل می‌گردد. ضمناً چون اثر محرک بر روی ترشحات صفرا دارد تسهیل‌کننده عمل هضم نیز می‌باشد. در استعمال خارج، به منظور رفع لکه‌های جلدی نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد؛ بعلاوه چون اثر دفع حشرات دارد، پراکندگی اسانس آن در فضا، موجب دور شدن این جانوران می‌گردد. همچنین در درمان شب‌ادراری کودکان و در تسکین علائم سرماخوردگی نقش دارد. در زمانهای خیلی قدیم، مردم از آن برای رفع ناراحتی‌های گزش مار و عقرب و در مداوای بیماریهائی نظیر سردرد، استفراغ، دل‌پیچه، احساس چنگ زدگی در معده، بی‌اختیاری دفع ادرار، سنگ کلیه، اختلالات قاعدگی و بسیاری مواد دیگر استفاده می‌نموده‌اند. پونه در طب سنتی به عنوان قاعده‌آور و سقط‌کنندۀ جنین استفاده شده است.


 

نوشته شده توسط سامان در چهارشنبه بیست و سوم فروردین 1391 ساعت 15:52 موضوع | لینک ثابت